De stekker uit en gedaan

Radio ForestAltijd komt er iets tussen!
Nu was ik echtig van plan om nu toch over de aprilgrap van Maeva te vertellen, maar ik moet eerst iets anders vertellen, rechtstreeks uit de Twilight Zone. Twee uur geleden kreeg ik telefoon van één van de bazen van Radio Forest. Met bazen bedoel ik de eigenaars, twee broers op redelijke leeftijd die wel de vzw in bezit hebben maar voor de rest zo goed als niks met de radio te maken hebben. Eén van de twee – ik kan ze nooit uit elkaar houden – vertelde mij dat hij slecht nieuws had. Ik dacht eerst dat hij pas nu vernomen had dat de paus overleden was en mij daarvan persoonlijk op de hoogte wilde brengen. Maar neen, het was ander slecht nieuws.
‘Het is gedaan met de radio,’ zei de broer, ‘we gaan zometeen de pries uittrekken
Zo gezegd, zo gedaan. Even later hoorde ik effectief niks meer op de 105.2. Het was geen grap, het was voor echt. Ik ben nog op een rappeke naar de studio gereden om mijn koptelefoon mee te nemen en tegelijk en passant te voicetracken voor Extra Gold voor deze week, en dat was het dan.

Ik heb het nieuws dan ook maar via gsm laten weten aan Marc, die een weekje in de Ardennen zit. Voorlopig is er dus geen Zondag Zondag meer, zoveel is zeker. Als er geen studio beschikbaar is, is er ook geen programma. En wat ik met Extra Gold moet doen, dat vormt ook nog een raadsel. Kortom, spannend!

Volg dit weblog voor meer boeiende avonturen van Kuifje in radio-land!

(Geplaatst op: 4 april 2005)

Over Michel Follet en die kutradio

Ben, Marc en ArieHet was 12 uur vandaag toen ik mijn headset ging overhandigen aan Véronique, teamleader van het retention team waar ik de afgelopen zes maanden heb doorgebracht. Morgen zal ik wel een andere headset krijgen op de klantendienst, neem ik aan. Raar dat ik in mijn beide levens gebruik moet maken van een koptelefoon om te doen wat ik doe. Geen wonder dat ik doof aan ‘t worden ben. Dat doet me op de één of andere manier denken aan Michel Follet, de presentator met de warme stem en inmiddels zo goed als doof aan één kant.

In een ver verleden, toen de dieren af en toe nog eens spraken, kregen we bij Radio Huguette een proefbandje (een demo dus) binnen van een nog volslagen onbekende jongeman die graag programma wilde maken bij ons. Samen met Peter Hoogland beluisterde ik het bandje en we kwamen tot de slotsom dat Michel niet slecht klonk, maar veel te BRT-achtig. En dus konden we hem helaas niet gebruiken. Tja, als een mens jong is en vol van zichzelf, maakt hij al eens verkeerde keuzes. [whohit]-Kutradio-[/whohit]

Maar goed, ik was bezig over vanmiddag op het werk, ‘t moet immers niet altijd over die kutradio gaan. (anekdote tussendoor: enige jaren geleden, toen Arie van Loon nog volop leefde, kwam hij met Booike en de twee jongens naar het toenmalige Melipark. Family Radio was daar met de mobiele studio en Arie vond het een goeie gelegenheid om Marc en mij nog eens te zien na twee decennia. Zijn twee kleine jongens hadden, in tegenstelling tot hun papa, alleen maar belangstelling voor de attracties in het park en hadden totaal geen oog voor de mobiele studio. We wil-len he-le-maal niet naar die kut-radio! scandeerden ze in koor.)

Het werk dus. Ik zwaaide op mijn beurt even naar de sympathieke collega’s waar ik een half jaar mee heb doorgebracht en ik verliet het pand. Zo, alweer een afscheid achter de rug.
Op de parking kwam ik Thierry nog tegen, mijn fijne ex-supervisor van vroeger. Hij had goed nieuws. Ik weet niet of ik het zomaar openbaar mag maken, dus ik zal het in codetaal neerschrijven. Listen very carefully, I shall say zis only once. Het heeft iets met kinderen te maken en met nog zes maand ongeveer. Nadat ik Thierry dus had gefeliciteerd met zijn aanstaande vaderschap, reed ik naar huis.

Morgen is het 1 april, schatjes. Laat u in godsnaam niet beetnemen en probeer de dag door te komen zonder kleerscheuren. En morgen, toepasselijker kan het niet, zal ik het eindelijk eens hebben over de zeezender-aprilgrap van Maeva.

(nawoord van de auteur: geef toe dat je aan de hand van de titel van dit stukje iets heel anders had verwacht! Qua teaser kan dat tellen.)

(Geplaatst op: 31 maart 2005)

Een schop van de zangeres

40_jaar_top_40_logoMijn schattige Travelmate doet op dit ogenblik waar hij voor gemaakt is: op mijn schoot zitten en zijn toetsjes reikhalzend naar mijn vingers laten smachten. Nu, ik moet bekennen dat mijn vingers de toetsen ook gemist hebben, eerlijk waar. Maar ja, er bestaat ook nog zoiets als een leven en dat speelt zich meestal geheel af buiten de virtuele wereld van dit weblogje. [whohit]-Zangeres-[/whohit]

Donna Summer klinkt op dit ogenblik uit de beperkte luidsprekers van mijn laptop want Luc De Groot is aan de gang met de Top 40 op Extra Gold. De muziek brengt het gouden jaar 1974 weer min of meer tot leven met de geluiden van mijn jeugd, lang vergeten en voorbij. Hij doet dat niet slecht, de Luc. Ik heb altijd al een hekel gehad aan hitparades op de radio, dus hij liever dan ik maar hij is er wel de geknipte man voor. Zijn feitenkennis is oneindig maal groter dan die van mij. Voor de rest wil ik niet echt het platgetreden pad opgaan van de ouwe venten die, zuchtend naar voorgoed vervlogen tijden vroeger was het toch beter zeggen tegen iedereen die het meestal niet wil horen, maar de muziek die ik nu hoor, doet me toch beseffen dat die wonderjaren nog niet zo slecht waren.

De Lukken klinkt overigens redelijk zenuwachtig, maar ja hij beseft ook wel dat hij nu beluisterd wordt via internet door vriend en vijand. Er zal op de nieuwsgroep weer gescheten worden dat het een lieve lust is, neem ik aan. En bij voorkeur anoniem natuurlijk. Ach ja.

Hoe is het eigenlijk voor de rest in het leven dat zich geheel afspeelt buiten de virtuele wereld van dit weblogje? Welnu, de ene helft van mij travakt nog altijd bij het fijne kabelbedrijf, zij het dan dat ik vanaf volgende week vrijdag weer op die goeie, ouwe klantendienst zal zitten. Ik heb namelijk wijselijk besloten dat de dienst waar ik nu bijna een half jaar zit toch ietsje te commercieel is voor mij. Ik heb het al eerder gezegd hier: ik ben geen goeie ondernemer. Als ik iets moet verkopen aan iemand en die persoon zegt nee, heb ik al snel de neiging om te zeggen geen probleem, mevrouw, doet u maar. En dat is dus niet goed op een commerciële dienst, mensen.

Ooit hadden Marc en ik het gouden idee (in tijden dat er nog geen sprake was van regionale televisie, moet je rekenen) om op maandelijkse basis een video te produceren met daarin een soort van regionaal journaal, afgewisseld met reklamespots voor plaatselijke bedrijven en zo. We hadden een uitgebreide folder gemaakt en gingen dus reklame ronselen voor De Hamse Beeldkrant zoals we het hadden gedoopt. De eerste winkel waar we binnenstapten (ja, we hadden gekozen voor hard selling, door to door hoewel die termen toen nog niet bestonden) was Parfumerie Nancy in de Kapellestraat in Hamme, ik vergeet het nooit. We waren daar op 30 seconden weer buiten. De madam van de winkel liet ons niet eens uitspreken en zei meteen nee. Toen al wisten we het eigenlijk: we mogen dan misschien wel geen onverdienstelijke radiomakers zijn, maar grote commerciële talenten zijn we zeker niet.

Waaauw! Ik hoor nu Love Of Life van de onvolprezen Earth and Fire in de Top 40. Tjonge. Jerney Kaagman was de knappe zangeres van die groep, en ooit -in 1974, denk ik- traden ze op tijdens de Hamzofee, de jaarlijkse driedaagse feesten van de Broederschool in Hamme. Herman Brusselmans en ik gingen daar toen naar toe, want we wilden Jerney wel eens in het echt zien. We stonden op de eerste rij, vlakbij het podium, en Jerney stond voor onze neus. Herman wilde haar begot eens aanraken en hij stak zijn hand uit naar haar benen. Hij kreeg toch wel een schop van ons idool, zeker! Ja, de jaren zeventig, dié komen alvast nooit meer terug.

En Zondag Zondag, hoe zit het daarmee? Dat bestaat nog altijd, vorige week zelfs exact een jaar. We hadden, om het toch een beetje feestelijk te maken, drie uur lang Nederlandstalige hits op het menu staan, èn het bezoek van Werner Michiels. Werner hebben we gebombardeerd tot onze sales manager want we gaan het programma nu ook aanbieden aan lokale radio’s die het op zondag rechtstreeks willen overnemen. Qua reklame ga ik niet verder dan dit. Wie interesse heeft, mag contact opnemen met de Werner.

Dat werken voor het fijne kabelbedrijf overigens niet geheel zonder levensgevaar is, heeft onze Forest-collega Joeri Toté onlangs bewezen. Bij het installeren van een nieuwe internetklant is hij met name van een ladder gevallen en heeft daarbij minstens zijn beide armen gebroken en voor de rest gelukkig niets. Ik voel met hem mee en hoop hem binnenkort terug te zien, in het volle gebruik van al zijn ledematen.

De Top 40 is net gedaan, en dit stukje ook. De nummers twee en één moesten worden afgebroken vanwege slechte timing en dat mag eigenlijk niet gebeuren bij een hitparade. Da’s één van de redenen dat ik er zo’n hekel aan heb om een hitparade te presenteren: radio wordt dan al snel meer een kwestie van rekenen dan van iets anders.

Tot binnenkort, lieve vrienden. Hopelijk is dat morgen al of zo, want ik heb nu toch weer het goeie voornemen gemaakt om er opnieuw een dagelijkse gewoonte van te maken. Nu ga ik eerst eens wandelen in mijn hof, denk ik. De beloftevolle geur van de lente opsnuiven en de frisgroene blaadjes van mijn treurwilg bewonderen, ‘t is een deel van het onherroepelijk voortschrijdende leven dat zich voornamelijk afspeelt buiten de virtuele wereld van dit weblogje.

(Geplaatst op: 26 maart 2005)

Een Hollander in de Kempen

MultipopOm eens te antwoorden op enkele vragen die door bezoekers van dit weblog gesteld werden, wil ik graag vijf minuten de tijd nemen. Waar zit Jeroen Straeter? is de vraag die een paar keer werd gelanceerd.

Welnu, waar Jeroen op dit ogenblik zit, ik zou het niet weten. Hopelijk gezond en wel in zijn bed, het is al laat. Voor zover ik weet, staat dat bed nog steeds in Antwerpen, waar Jeroen zijn medewerking verleent aan het multikleuren-project Multipop. Nu wil het toeval dat ik zelf nog bijna een jaar heb meegewerkt aan die radio. Shit, als ik het zo eens bekijk, heb ik aan flink wat radio’s meegewerkt in de voorbije decennia. Multipop was in elk geval de enige radio waar ik nooit mijn stem heb laten horen in de ether, ik was er enkel als administratieve kracht en zo. Jeroen had mij in het najaar van 2000 weggehaald bij Family Radio in Brussel en dat kwam goed uit, ik was het daar inmiddels redelijk kotsbeu. Sommige mensen begrepen niet waarom ik een goedbetaalde job bij een nationaal station inruilde voor een kantoorjob bij een lokale radio voor minderheden in Antwerpen. Ik zei het al, ik was het hypocriete gedoe in Brussel beu en werken met Jeroen was eigenlijk wel een verademing.

Wat deed ik bij Multipop? Tja, ik was o.m. de persoonlijke agenda annex secretaris annex praatpaal van Jeroen, en for the time being deed ik dat wel graag, ook al omdat de mensen die daar rondliepen veel beter meevielen dan de meesten in de Oorlogskruisenlaan. Dave bijvoorbeeld, hoe zou het daar mee zijn? Hij was zo’n beetje de allesregelaar bij het station, en we kwamen goed overeen. En de vriendin van Jeroen, Dagmar. Ondanks het feit dat ze fotomodel en zangeres en zo was, vond ik haar wel een lieve.
Oh ja, ik werd ook ingezet als eenmansredactie voor Kris Borgraeve die bij Multipop de interviews en reportages deed.

Mijn Multipop-tijd was ook geen lang leven beschoren en in juni 2001 kreeg ik te horen van Jeroen dat ik mocht beschikken omdat ik te duur was. Tja, voor niets deed ik het natuurlijk niet, ik werkte toen nog niet bij het fijne kabelbedrijf en er moest af en toe een boterham in huis komen.
Voor zover ik weet, bestaat Multipop nog en werkt Jeroen er nog altijd aan mee. De website van het station is in aanmaak, zoals ze ook al in aanmaak was toen ik er nog zat.

Laat er geen misverstand over bestaan: Jeroen is een toffe gast, met hele goeie ideeën over radio en hij is ook een uitstekende verkoper met een vlotte babbel. Zo eentje die ijs aan de eskimo’s zou kunnen verlappen.

Voor de mensen die mij vroegen waar Jeroen tegenwoordig uithangt: adres, telefoon, fax en e-mailadres staan op die site. Doe hem vooral de groeten van mij.

(op mijn to do-lijstje: vertellen over mijn tijd bij Impakt Reklame in Turnhout, het produktiebedrijf van Jeroen en over Uniek FM, ook al van hem)

(Geplaatst op: 13 februari 2005)

De man met de pots

Ik zoek iemand om mijn verbazing te schetsen. Gisteravond lag ik na het één-journaal klaar om te kijken naar wat zich in de wonderlijke wereld van Kaat en co zou gaan afspelen deze keer. En wat doet een mens als het nieuws afgelopen is en hij ligt klaar voor een programma dat nog niet begint? Inderdaad: blijven liggen tijdens het tussenliggende programma, ook al heet dat programma Man Bijt Hond. Zo worden, door een uitgekiende programmatie, de kijkcijfers van sommige programma’s kunstmatig de hoogte ingejaagd.
(Tussen haakjes even zeggen dat ik deze week ontdekte dat Aimé Van Hecke, grote één-baas, een Hammenaar is, verdorie).

Wie schetst dus mijn verbazing toen ik tijdens dat bewuste programma het toch wel zeer onweerstaanbare item De Kortste Kwis Ter Wereld tegenkwam, waarin een aantal medemensen op potsierlijke wijze rond bijna evenveel stoelen huppelen en na het stoppen van de muziek proberen een zitplaats te veroveren, waarbij op dramatische manier blijkt dat er één stoel tekort is. De ongelukkige die blijft staan, mag dan kwismaster spelen en enkele vragen stellen. Ik geloof dat ik er niet ver naast zit als ik zeg dat dit een geniaal concept is, want je doet hoe dan ook mee als kijker. Allez jong! Meutten! Droes! Loet! Het kleinste kind kent dat antwoord toch? Ken je dat soort kreten?

Enfin, graag een vrijwilliger om mijn verbazing te schetsen toen ik plots een bekende gestalte zag meedansen. Een vertrouwd gezicht blikte de huiskamer in. Het is de Frans, begot! riep ik uit. En ‘t was de Frans ook. Met zijn potske op dat hij ook droeg toen hij een paar maanden geleden te gast was in Zondag Zondag. Frans Babbelaar op TV, tjonge wie had dat verwacht. Even later mocht hij nog kwismaster spelen ook. En vanavond mag hij, omdat hij die taak tot een goed einde bracht, terugkomen als kwisser.

Je weet waar je me kan vinden straks, zo rond 20 uur. In de zetel, languit en vol van benieuwdheid of de Frans het zal halen.

(Geplaatst op: 9 februari 2005)

In de stille kempen

Ik heb zowaar een mailtje gekregen van Benny Baeten. Die uit de Kempen, jawel. Niet de originele die naar Spanje vertrokken is en mij een half jaar geleden of zo ook al mailde, maar de gekloonde naamgenoot die deel uitmaakte van mijn Kempense periode. Uniek FM in de Victoriestraat in Turnhout, weet je wel. Mijn Straeter-tijd noem ik die periode wel eens schertsend. Mijn God, waar is de tijd.

[whohit]-Kempen-[/whohit]
Zalige periode, daar niet van. Marc en ik hebben daar enkele fijne zomers doorgebracht. De winters waren minder aangenaam, maar ook die gingen voorbij. Sinds de Maeva-tijd heb ik een flink aantal radiobazen versleten en ben ik zelf ook een flits in de eeuwigheid radiobaas geweest, maar een radiobaas als Jeroen Straeter maken ze niet meer tegenwoordig. Ik ben redelijk veel kwaad geweest op die gast (ik niet alleen trouwens) maar hij slaagde er toch telkens weer in om dat kwaad bloed te laten bedaren. Charisma, heet dat. Een soort Valain-gehalte was hem niet vreemd.

Shit, ik herinner mij nog die keer dat Chris Van Opstal al een tijdje geen geld had gekregen voor zijn programma’s en dat hij dat uiteindelijk zobeu was dat hij in de studio de non-stop had opgezet tot Jeroen verbaasd kwam vragen waarom er niet gepresenteerd werd. Waarop Chris de gevleugelde uitspraak deed: “Geen flappen, nie klappen!”
Hij kreeg uiteraard tenslotte zijn geld zoals iedereen dat uiteindelijk wel kreeg.

Of die keer dat Marc Hermans programma aan ‘t doen was in het uitstalraam in de Victoriestraat, met uitzicht op de voorbijfietsende Turnhoutse jeugd, de zon in het gezicht tijdens alweer een Kempense zomer in het begin van de jaren 90. ‘s Middags ging Jeroen meestal eten in Het Wapen Van Turnhout, onze stamtaverne eigenlijk. En Jeroen had een hekel aan alleen eten, dus die middag ging hij Marc uit de studio halen, midden in het programma. “Ja maar, ik ben programma aan het doen,” sputterde Marc heel terecht tegen. En Jeroen, tenslotte toch de baas van Uniek FM, zei alleen maar: “Nou, dan zet je toch gewoon de automaat op joh”.

Enfin, over Jeroen Straeter zijn hele weblogs vol te schrijven, en wellicht doe ik dat nog eens als ik eens een maandje niets schrijf op mijn eigen weblog, haha. Nee serieus, ‘t was een zeer aangename tijd, onze Kempense periode. En Benny Baeten maakte daar dus heel opvallend deel van uit. Deze jonge, blonde god was een toffe gast waar ik heel goed mee kon opschieten. Hij had zo goed als altijd een hele trits jonge Kempense meiden achter zijn gat, maar tegenwoordig (zo laat hij mij weten) is hij heel gelukkig gezinshoofd en zijn de vrouwen verleden tijd, behalve de zijne. Hij heeft ook totaal geen voeling meer met het radiowereldje, en toen ik dat las, voelde ik begot heel even een steekje jaloezie.

Ja, er is nog wel meer in het leven dan alleen maar radio. Daarom dat het ook zo makkelijk gaat (denk ik), een maand niks schrijven in dit weblog. Natuurlijk heeft de wereld niet stil gestaan. Op sommige plaatsen heeft hij zelfs gebeefd dat het niet mooi meer was. In mijn eigen privé-bestaan is één van de wensen uit mijn lotto-droom uitgekomen: ik loop sinds nieuwjaar rond met een iPod die 20 gig aan muziek bevat. Ik heb er meteen een iTrip bij gekocht, zo’n FM-zendertje waardoor je naar je eigen favoriete muziek kan luisteren op de autoradio.

Verder kan ik u melden dat Zondag Zondag nog altijd bestaat, dat ik nog steeds mijn dagelijkse radiobijdrage lever aan Radio Forest en het Westvlaamse Extra Gold, datMaevaFM uiteindelijk de wapens heeft neergelegd, dat de Lukken het verre van gemakkelijk heeft, dat Koen Godderis op zodanig opvallende wijze van de nieuwsgroepen verdwenen is dat iedereen het erover begint te hebben en dat ik na een maandje toch weer lichte trillingen in mijn vingers voelde die mij aangaven dat het tijd werd om me opnieuw op het webloggen te storten.

En Marc en ik zitten nog steeds dagelijks op anderhalve meter van elkaar in de gebouwen van het fijne kabelbedrijf, waar we ons proberen te handhaven in de wereld vantargets en commerciële argumenten waarmee we de concurrentie dienen te overtroeven. We zijn zelfs allebei al lid geweest van het Gouden Team. In de praktijk betekent dit dat je dan in het aanschijn van de hele afdeling letterlijk gekroond wordt met een gouden kroontje op je kop en een blinkend jasje aan je lijf. Lachen geblazen, jawel. Ik denk dat we allebei al iets te veel jaren achter de rug en iets te veel kerven in onze ziel hebben om daar nog veel plezier aan te beleven zodat het wel eens omgekeerd zou kunnen werken. Alleen zoeken we nog een manier om dat voorzichtig duidelijk te maken aan de mensen die het voor het zeggen hebben.

Ik denk dat ik zometeen mijn bed induik, want morgen is het vroeg dag. Maar wees niet bevreesd, ik ben terug, en mijn vingers tintelen weer.

(Geplaatst op: 3 februari 2005)

Miljoenen en wat er mee te doen.

En zo is het altijd iets. Ik was ècht van plan om nog eens iets te schrijven en ik had daarvoor tijd uitgetrokken na Koppen. Dat was buiten De Laatste Show gerekend. Meestal kan je tijdens dat programma nog wel andere dingen doen maar vanavond bleek de hele show zich in het Mechelse dialect af te spelen. Yves Desmet, Gunther Neefs (die tot mijn verbazing nen toffen blijkt te zijn) en Mark zelf spraken alleen maar Mechels en dat deed mij het volledige programma geamuseerd toekijken zonder dat ik één letter op mijn Travelmate schreef. Van mij mag de Mark elke week zo’n show in het dialect doen.

Maar wat ik dus eigenlijk wilde schrijven:
Ik speel de hele maand december nog eens op de lotto, samen met Marc en met Petra, een collega van de klantendienst die we bij ons vertrek naar de andere dienst met een beetje pijn in het hart hebben achtergelaten. Tot nu toe nog geen prijs gehad, maar we hebben nog een paar kansen volgende week.

Eén van de aangenamere kanten van het lottospelen is het hoge what if-gehalte. Wat zou ik allemaal doen als ik de grote pot won? In mijn gedachten spreek ik dan wel over een decadent grote pot, eentje van ettelijke miljoenen euros dus.

Ik zou dan bijvoorbeeld natuurlijk mijn onverwachte luxe delen met enkele van mijn naasten, waaronder mijn ma en mijn zus, mijn schoonzus,  en mijn ex. De Marc zou ik niets moeten geven, want die speelt samen met mij en zou dus ook samen met mij supermiljonair worden.

Bijvoorbeeld ook zou ik Forest kopen of op zijn minst een donatie doen zodat die mannen met een gerust hart de toekomst tegemoet zouden kunnen gaan.

En ik zou mij een iPod kopen, liefst eentje van de 4de generatie. Zodat ik eindelijk weer eens wat van muziek zou kunnen genieten, want dat schiet er iets teveel bij in de laatste jaren.

Ik zou mij een zendvergunning kopen in de Kempen (in de omgeving van Geel ofzo) en de concurrentie daar een poepje laten ruiken en ze betaald zetten voor wat ze ons in de vorige eeuw gelapt hebben.

Bijna zeker zou ik de rechtmatige eigenaar van de naam Maeva enige miljoenen in de handen stoppen en hem zeggen: “Rudy, beloof mij dat ge die naam nooit of nooit meer gebruikt of laat gebruiken voor iets wat naar radio ruikt!

Oh ja, hoe kon ik het vergeten: ik zou stoppen met werken op het fijne kabelbedrijf. Ik zou stoppen met wèrken. Werken is synoniem met iets doen waarvoor je betaald wordt en wat je niet zou doen zonder dat je ervoor betaald wordt. Een mens is daar niet voor gemaakt. Pas op, ‘t zijn best fijne mensen daar op het bedrijf, en ik zou ze wel allemaal eens ruim trakteren en zo, maar stoppen met werken zou ik doen, oh ja. Geen files meer voor deze miljonair.

En ik zou twee radio’s beginnen. Een kleintje in Waasmunster, waarvan ik de zender zou aansluiten op mijn iPod zodat ik overal in dit leuke dorp mijn eigen muziek zou kunnen horen. En een grote die tot aan de landsgrenzen te ontvangen zou zijn. En ik zou pakweg Jeroen Gorus een riant voorstel doen en hem carte blanche geven om zijn ochtendshow te doen (zolang het maar op zijn Circus Gorus zou lijken). Ik heb de Jerre al een paar keer gehoord op Donna en echt sensationeel is het niet meer.

Heel waarschijnlijk zou ik ook politici omkopen om een aantal dingen te laten verbieden die het leven zonder lottomiljoenen op dit ogenblik minder fijn maken. Kerstmarkten met duizenden mensen op de Groenplaats. Loslopende honden op de dijk in Hamme. Sportwinkels in Kortemark. Comment spam op weblogs. Véronique De Kock. Van die plastieken Kerstmannen die overal aan de huizen hangen tegenwoordig. Poedels met een frakske. Zatte mensen die hun naasten verdriet bezorgen. Enfin, dat soort dingen dus, ik noem maar wat.

Het zou natuurlijk ook kunnen dat ik gewoon zou doen wat ik als kleine jongen al bedacht toen ik fantaseerde over winnen met de lotto. Ik zou dan namelijk mijn hele gewonnen fortuin uitgeven aan nieuwe lotto-biljetten. Een echte gokker schuilt diep in mijn hart. Maar wel een lepe. In mijn fantasie help ik wel eens een oud, strompelend vrouwtje de straat over, waarna ze mij beloont met ge moogt één wens doen want ze blijkt een goede fee te zijn. En al zolang ik het me herinner, antwoord ik in die fantasie dan elke keer: “Madame, ik wens dat ik oneindig veel wensen mag doen”.

Ongebreidelde wensen zijn natuurlijk een stuk beter dan ongebreidelde miljoenen. Want met miljoenen maak je niemand ècht gelukkig zonder meer, herstel je geen gebroken relaties, maak je geen doden weer levend (in een andere fantasie krijg ik soms een telefoontje van een vertrouwde stem die zegt maar onnozelaar toch, het was maar om te lachen) en draai je de tijd niet terug. Dat zijn dingen die je enkel met wensen kan.

Of ik met die grote miljoenenpot in mijn kluis zelf nog radio zou doen? Waarschijnlijk wel. Een mens met miljoenen moet toch ook iets doen in het leven, en dan kan je beter iets doen wat je graag doet. En aangezien Marc even rijk zou zijn als ik, is de kans niet uitgesloten dat we Zondag Zondag zouden doen voor een groter publiek. We zouden verder ongetwijfeld weer samen een radio beheren. We hebben dat ooit al gedaan in Herentals, en naar die tijd heb ik toch wel vaker wèl dan niet heimwee. Wààr die radio zou zitten, speelt niet echt een rol in mijn miljoenenfantasie. Met een helicopter ben je snel ter plekke tegenwoordig.

Ik moet stoppen en gaan slapen. ‘t Is net 24 december geworden en over minder dan zes uur kom ik mijn bed uit voor de laatste werkdag van deze week. En ik heb de indruk dat het nog een speciale dag is ook. Overal lichtjes en van die bomen met ballen in, dat moet toch iets betekenen? Wat je ook van plan bent, maak je niet te druk. Ook lichtjes en bomen met ballen gaan voorbij.

(Geplaatst op: 24 december 2004)