Alles gaat voorbij

Morgen is het mijn laatste dag op de klantendienst van het fijne kabelbedrijf. Vrijdag begin ik op de nieuwe dienst van datzelfde bedrijf en daar tussen zitten drie dagen vakantie.

Ik zie me daar nog binnen stappen ruim drie jaar geleden. Op aanraden van Marc, die daar al een paar jaar werkte, ging ik solliciteren en ja hoor, ze zagen het wel zitten met mij. De eerste september 2001 mocht ik beginnen. Op 11 september had ik een boete aan mijn been omdat ik te snel reed waar het niet mocht (ah ja, ik was te laat vertrokken thuis) en later die dag zag ik op de grote videowall waarop normaal het hele Vlaamse kabelnetwerk in de gaten wordt gehouden, twee grote wolkenkrabbers als kaartenhuisjes ineenstuiken.

Drie jaar zijn voorbijgevlogen en morgen wordt het weer afscheid nemen. Zonder al te veel problemen overigens, ‘t blijft maar een interne verhuis natuurlijk.

In mijn radiocarrière heb ik al ontelbare malen afscheid genomen, van luisteraars, van collega’s, van radiostations. Tientallen laatste programma’s gemaakt en evenveel laatste platen gedraaid. Soms was dat All Things Are Possible, soms No Regrets. Mijn allerlaatste Wekkerwacht op 10 november 1983 vergeet ik nooit. Dàt was pas een afscheid. Ik kon toen niet echt iets zeggen over wat er aan de hand was, want Marc wou ook nog zijn allerlaatste Lunchexpres doen later die dag en pas daarna gingen we bellen naar Valain om hem het nieuws mee te delen dat vijf van zijn medewerkers het voor bekeken hielden. Maar met muziek kan je soms meer zeggen dan met gesproken woorden, en de oplettende luisteraar hoorde toen wel dat er iets op til was.

Mijn laatste programma bij Radio Antigoon in 1998 sloot ik af met We Are Family, een knipoogje naar het feit dat ik een paar dagen later zou beginnen bij Family Radio. Tijdens het laatste ochtendprogramma dat ik deed bij de kleine keten FM Kempen draaide ik Ik ben gelukkig zonder jou en dat klopte als een bus: ik was superblij dat ik daar weg kon, bij dat bedrijf waar ik me langs geen kanten thuis voelde.

Bij Radio Plus, in 1980, stapte ik op samen met de hele Nederlandstalige ploeg, en we deden daar een gezamenlijk laatste programma. LDGPeter HooglandDanny DebruynTon Schipper, ikzelf en nog enkele anderen, we zaten met tranen in de ogen dat laatste emotionele programma te maken.

En zo was het altijd wel iets. Elk nieuw begin betekende dat er ooit een einde zou komen, en elk einde was op zijn beurt wel het begin van iets nieuw. Mijn leven is een aaneenschakeling van afscheid nemen en opnieuw van start gaan. Niets blijft eeuwig duren en alles gaat voorbij: jobs, radiostations, relaties, een huwelijk, vriendschappen, het leven van geliefden. Kortom, goede en slechte tijden, ze zijn geen van alle bestemd voor de eeuwigheid.

En morgen om 13 uur sluit ik nog maar eens een periode af. Ik ben benieuwd of de laatste klant die ik dan als Contact Center Advisor aan de lijn zal hebben, een vriendelijke of een boze zal zijn.

Ik hou van symboliek in het leven, en daarom ga ik van mijn drie tussenliggende vakantiedagen tussen de ouwe job en de nieuwe, gebruik maken om te stoppen met roken. Jawel, beste vrienden: een nieuwe cold turkey wacht op mij. Al eerder heb ik het een jaar volgehouden, en ‘t zal ook nu wel weer lukken. 72 uur kwaad werk is het, niet meer dan dat, daarna is het menselijk lichaam vrij van nicotine. Daarna zit het allemaal in het koppeke en dat is het moeilijkste natuurlijk.

Zij die gaan stoppen, groeten u.
En nu naar Forest, voor een nieuwe Zondag Zondag. Daar ga ik nog eens flink doorpaffen, want symboliek of niet, niets menselijk is mij vreemd.

Rauchen ist tödlich, aber es kann verdomd lekker zijn.

Een klein, onnozel en banaal wereldje

Rudi en BenVanmorgen met belangstelling geluisterd naar het audio-interview dat Filip Van Molle had met Rudi Van Vlaanderen, mijn ex-collega van bij Huguette en Contact uit de stormachtige jaren tachtig der vorige eeuw. In verband met zijn huidige werkgever, de spartelende dolfijn, drukt Rudi zich uiteraard vrij diplomatisch uit (hoe zou je zelf zijn, nietwaar?) maar voor de rest heeft hij natuurlijk groot gelijk als hij stelt dat het met de lokale radio in dit land slecht gesteld is. Maar ja, hoe zou dat komen? ‘t Is natuurlijk een feit dat de openbare omroep zwaar bevoordeeld wordt en met lengtes voorsprong in de wedstrijd zit. Nu, als ik in de auto zit en naar Radio 1luister, hoor je mij zeker niet klagen want ik word daar goed bediend, moet ik zeggen. Voor de rest hoor ik heel weinig van onze openbare, want alles wat ik opDonna en Radio 2 kàn horen, heb ik ooit wel al eens ergens gehoord. In een vrij groot aantal gevallen heb ik het ooit zelf al gedaan, als ik eens voor een keertje onbescheiden mag zijn.

De toevallig voorbijsurfende lezer die nog nooit van de nieuwsgroep be.radio heeft gehoord, kan ik aanraden om daar toch eens een kijkje te gaan nemen. Ook als je niet in het bezit bent van het uitstekende Xnews, kan je via de makkelijke interfaces van enkele radiosites snel op die nieuwsgroep komen.

Welnu, waarde vrienden: je gelooft je eigen ogen niet als je het gekeuvel daar eens een paar dagen aanziet. Ik zit het daar zelf ook elke dag te volgen, hoor. Tenslotte helpt het de tijd verdrijven tussen de calls door op het werk, nietwaar? Maar.. lees je daar bijdragen van medewerkers van onze nationale omroepen, die elkaar met woorden afmaken? Ah ba nee. Wèl staat het daar bol van de berichten van nijdigaards die ruzietjes onder elkaar op de nieuwsgroep komen uitvechten. Of typetjes die eens tijdens het zappen op een lokale radio een verkeerde scheet horen en daar meteen een knetterende donderslag van komen maken. Kortom, voor een toevallige voorbijganger lijkt het wereldje van de lokale radio effectief een klein, onnozel en banaal wereldje. Allemaal leutig om te lezen, maar niet meteen een aanleiding om de lokale radio echt au serieux te nemen. Logisch dat al die kleine Davidjes het onmogelijk kunnen winnen van de grote openbare Goliath.

Afijn, los van deze bedenkingen vond ik het toch weer eens aangenaam om de stem van mijn ex-collega te kunnen horen. ‘t Is alweer een tijdje geleden dat we elkaar spraken en toen ging het o.m. over Extra Gold en zo kom ik naadloos bij het tweede gedeelte van mijn beschouwing. Ja hoor, ik voelde het al aankomen toen ik vandaag op de nieuwsgroep iemand aan de Lukken meer uitleg zag vragen over de situatie daar. Wanneer zal iemand het aan mij vragen? vroeg ik me licht gekweld af. Mijn gedachten waren nog vers toen ik op mijn eigen weblog een zekere Evi diezelfde vraag zag stellen aan mij. Geef eens antwoord als je durft, zegt deze Evi.

Wat is er aan de hand bij Extra Gold dus? Het is niet aan mij om daar meer uitleg en duiding bij te geven, want ik ben maar een klein schakeltje daar. Ik ben zelfs nog nooit in de studio geweest. Maar toch, het wringt. Ik wèèt wat er aan de hand is, maar ik kan daar eigenlijk weinig over kwijt. Wat ik wel kan zeggen, is het volgende: de mannen van Extra Gold willen een nieuwe start nemen en daarom zijn ze bezig met een grondige reorganisatie. Dat is natuurlijk een woord dat van alles kan betekenen, dat besef ik ook wel. Dat kan betekenen dat er stemmen zullen verdwenen zijn en andere bijkomen, dat er een ander automatisatiesysteem komt (of niet), dat er andere mensen aan de website zullen gaan werken (of niet). Kortom: alles is mogelijk. Het is zelfs mogelijk dat ikzelf niet meer meedoe, ik moet daar nog eens goed over nadenken. We zullen wel zien. Het is nu ook niet zo dat ik midden in de nacht zwetend wakker word en dingen kreun als oh oh wat gaat er toch in godsnaam met Extra Gold gebeuren?. Nee, ik slaap nog redelijk goed, dank u.

(op de foto hierboven zie je Rudi van Vlaanderen en ikke, terwijl ik de studiovloer van Radio Huguette een flinke beurt geef)

De lokroep van de ether

MagdalenaJa, die maand september in 1979…
Veel radio vanop zee viel er voor mij niet meer te beleven toen. Na mijn eerste periode aan boord was ik twee weken thuis geweest. Wel spannend, om toen naar de 272 m te luisteren en mijn collega’s bezig te horen. Ik kon eigenlijk nauwelijks vatten dat ik zelf zes weken op dat schip had gezeten en dat ik nu deejay bij een zeezender was. En ik verwachtte eerlijk gezegd niets meer te horen van de organisatie, ook al hadden ze mij verzekerd dat ik na een week of twee weer aan boord mocht.

En toch mocht ik voor een nieuwe periode aan boord, ze moeten echt een zwaar tekort hebben gehad aan dj’s. Nooit heb ik begrepen waarom er niet meer kandidaten waren. Mijn tweede periode duurde maar een paar weken, en ‘t waren twee weken vol miserie, maar toch ook twee weken van avontuur. Die zomer van 1979 had ik niet alleen het onvoorstelbare geluk om deel te mogen uitmaken van een zeezender, hoe slecht hij ook was, maar ook om meteen een paar jongensboek-achtige weken te mogen meemaken. Zware stormen, een schip dat losgeslagen van zijn anker en zonder motor rondzwalpte op de Noordzee, een manklopende organisatie die wel een ankerketting maar geen anker aan boord kreeg, kortom alle mogelijke spannende dingen vielen mij ten deel.

Dat rondzwalpen mag je letterlijk nemen. Een paar dagen lang hadden we wel nog een motor zodat we tenminste min of meer op onze positie konden blijven, ook zonder anker. We wisselden elkaar af aan het roer in de stuurhut om rondjes te draaien. Boeiende ervaring, hoor: niet zomaar aan boord van een zendschip zitten, maar er ook nog mee varen.

Uiteindelijk begaf ook de motor het en waren we ècht stuurloos, overgeleverd aan de elementen, zoals ze dat zeggen in boeken. De laatste paar dagen – uitzenden deden we toen al niet meer – liepen we dag en nacht rond in onze zwemvesten. Toen de Magdalena uiteindelijk op een zandbank voor de Nederlandse kust vastliep, besefte ik dat het avontuur voorbij was. Ik denk niet dat ik de enige was die het niet erg vond toen we uiteindelijk door de Nederlandse rijkspolitie van boord werden gehaald op 21 september. Stinkend naar diesel, dagenlang niet gewassen en ongeschoren werden we gearresteerd. Onderweg naar verschillende politiebureaus konden we op Hilversum luisteren naar het radionieuws waarin werd gemeld dat het zendschip van Mi Amigo gestrand was en de bemanning was gearresteerd. Vreemde ervaring om dat zo over jezelf te horen.

Zoals de anderen mocht ik een nachtje doorbrengen in een cel. Veel trok ik mij daar niet van aan, tenslotte waren we geen misdadigers en ik wist wel dat ik ‘s anderendaags naar huis mocht en daar was ik ook wel blij om. Hoe het nu verder zou moeten, daar had ik geen flauw idee van. Mijn zeezender-avontuur was voorbij. Veel zin om te gaan doen wat op mijn diploma stond – lesgeven – had ik niet meer. Toch zou ik een paar weken later een tijdje voor de klas staan. Groter verschil was natuurlijk niet denkbaar. Mijn carrière als leraar zou dan ook niet blijven duren, de lokroep van de ether was groter.

Ik had van radio maken geproefd en het smaakte naar meer.

Frans kan babbelen

Frans BabbelaarFranske blijft een spraakwaterval. Als we hem hadden laten doen, had hij met gemak het hele programma volgebabbeld. Voordeel van zo’n gast is dat de drie uur voorbij zijn voor je het weet. Wat ik nog niet wist: Frans is indertijd opgestapt bij Maeva omdat Valain hem geen kilometervergoeding wou geven toen hij voor het station ergens een interview moest gaan doen. Er zijn er nog die om financiële redenen opgestapt zijn bij Maeva en dat heb ik eigenlijk nooit goed begrepen, echt waar. Ik heb al vaker gezegd dat ik gratis had willen meewerken aan Maeva en dat meen ik nog altijd. Toen Ron Van De Plas mij ergens in het voorjaar van 1981 – we zaten toen in het Noordstation, geloof ik – het voorstel overbracht om bij Maeva te komen werken, bood hij mij uit naam van de organisatie 30.000 frank per maand in het zwart om daar in het appartement in Ukkel te gaan wonen en drie uur per dag programma te doen. Ik zou zelfs ja gezegd hebben als ik er niks voor zou gekregen hebben. En ook nu, bijna een kwarteeuw later, zou ik die tijd bij de populairste Vlaamse vrije radio ooit, voor geen geld hebben willen missen. Vandaar dat ik het altijd moeilijk had om collega’s te begrijpen die daar weg zijn gegaan puur om financiële redenen. Maar ik heb natuurlijk respect voor hun beweegredenen.

Erik Van De Venne was ook te gast vandaag, hij kwam praten over zijn musical-activiteiten. Erik is officieel directeur van het MaevaFM-feestcomité, hij organiseert uitstapjes en bijeenkomsten van een klein en select groepje die-hardfans van Maeva die ondanks alles ook een tijd lang in MaevaFM zijn blijven geloven. Ik heb de indruk dat het een beetje minder gaat met dat geloof tegenwoordig. Tja.

En nu hang ik achterover in mijn zetel met één blik op mijn schermpje en een tweede blik op de TV waar de idolen van 2004 hun best doen om niet te vals te zingen. Op het kanaal van de openbare omroep neem ik ondertussen Flikken op. En morgen begint op het werk mijn laatste volledige week bij de klantendienst. ‘t Is aftellen en uitkijken naar een nieuw begin.

Mijn wedervaren in de gevangenis

LDG‘t Is 18 september en ik zit buiten met mijn Travelmate. De notelaar in mijn eigen hof van Eden ziet er uit alsof hij het elk moment kan gaan zeggen, maar ik heb vernomen dat het met de notelaars in Vlaanderen over het algemeen niet zo bijster goed gaat dus daar lig ik niet echt wakker van.

Zo, dat was de sfeerschepping.
Nu terzake. De afgelopen dagen heb ik niet zo veel (niets dus) in mijn dagboek geschreven, o.m. omdat ik me bezig heb gehouden met de technische aspecten van dat ding. Eerst stond het geval op Skynet, daarna ben ik overgeschakeld op Typepad en nu ben ik Movable Type aan ‘t uitproberen en Nucleus. We zullen wel zien wat het geeft, maar ik amuseer me er mee en dat is het belangrijkste.

Normaal gingen Marc en ik deze namiddag naar het Waasmeer voor De Briljantste Stem maar er is iets tussengekomen. We zullen Werner Michiels binnenkort op zondag wel vragen voor een diepte-interview over dat evenement.

Een diepte-interview zullen we ongetwijfeld morgen ook hebben met onze ex-collega Frans Babbelaar, één van de populairste stemmen indertijd bij Maeva. Ik weet niet hoeveel Babbelaars er in Vlaanderen op de radio zitten tegenwoordig maar Frans was de originele. Hij presenteerde op geheel eigen manier het programma voor de huisvrouwen. ‘t Was nooit echt mijn ding, maar omdat een radiomaker radio maakt voor de luisteraar en niet voor zichzelf, kon ik mij indertijd best verzoenen met de Frans op Maeva. Het station werd mede door hem nog populairder, en dat was voor mij belangrijker dan het feit dat ik geen grote fan was. Ik zag Frans voor ‘t eerst terug op de Maeva-reünie in Zoersel in 2001 en vorig jaar nog eens op de begrafenis van Denise. Hij zit nu op Maeva FM en hoewel ik hem daar nog niet gehoord heb, lijkt hij het toch goed vol te houden.

Ooit ben ik één keer razend op hem geweest maar dat heeft hij nooit geweten. Dat moet rond februari 1982 geweest zijn. Ik zou toen naar Aalst Karnaval gaan met Hilde, een meisje dat er een hele tijd tevoren in geslaagd was het (toen nog) privé-nummer van de studio te pakken te krijgen. Toen ze de eerste keer belde, kreeg ze Willy De Geest aan de lijn, want we zaten midden in een vergadering van de beheerraad. Willy gaf de telefoon aan mij met de legendarische woorden ‘Ben, ‘t is uw lief aan de lijn‘ want zo had ze zich verdorie voorgesteld. Ik had toen helemaal geen lief op dat moment, dus ik keek wel even raar op. Soit, op die dag dat ik naar Aalst zou gaan, bleek er geen bandje van Frans te zijn en toen ik dat aan Valain liet weten, gaf hij me de opdracht in Ukkel te blijven om het programma over te nemen zodat ik te laat zou zijn op mijn afspraakje. Ah ja, ik had nog geen auto en moest dus de trein nemen en vanuit Ukkel was dat geen sinecure. Hoho, wat was ik woest. Op Valain èn op de Frans. Dju toch, ik was witheet en toch heb ik dan maar programma gedaan. Ronny Van Gelder heeft mij daarna nog naar Aalst gebracht. En koud dat het was die dag. Om de één of andere reden zijn Hilde en ik nog heel even tot aan café Dirk Martens geraakt maar dat was gesloten en we hebben toen keihard om de Lukken staan roepen voor de gesloten deur. Tjonge tjonge, wat een mens allemaal onthoudt.

Diezelfde Lukken heeft mij net gemaild dat hij binnenkort op zijn site toe is aan de history van 1979, het jaar waarin wij elkaar leerden kennen. Vooruit Lukken, geef er een lap op jongen! Het begint voor mij soms allemaal een beetje wazig te worden, maar ik meen mij te herinneren dat ik ergens in een wc stond te plassen toen er plots een stem naast mij weerklonk met de vraag ‘Bent u Ben van Praag?‘, en dat bleek toen LDG te zijn. Op een fanbal van Mi Amigo was dat, geloof ik. En zo is het begonnen. Later is Luc mij nog komen halen toen ik uit de Hollandse gevangenis kwam waar ik een dag en een nacht had gezeten na de entering van de Magdalena. Daarna kwam de periode waarin ik meewerkte aan Radio Plus waar Luc zo’n beetje programmaleider was, maar dat is dan weer een heel ander verhaal.

Die Hollandse gevangenis! Jongens, één anekdote moet ik daar toch nog snel over vertellen. Het was september 1979, de Magdalena was al een tijdje op drift toen het schip vastliep op een zandbank voor de Nederlandse kust. De hele bemanning werd door de politie van boord gehaald en naar den bak in Amsterdam gebracht. Ik had aan die mannen verklaard dat ik geen dj was maar een grote fan van Mi Amigo. Ja ja, een fan met een koffer vol met platen. Daar geloofden ze natuurlijk geen bal van.

Nu, op weg naar de cel realiseerde ik me dat ik in mijn achterzak een paar papieren had zitten met telefoonnummers in België van mensen van de organisatie. Dus ikke zweten natuurlijk. Toen we arriveerden op het politiekantoor, was het eerste wat ik vroeg of ik eens naar het toilet mocht. Ja hoor, dat mocht. Ik scheurde de papieren in kleine stukjes en gooide ze in de pot. Even daarna kwam een Hollandse flik grijnzend naar me toe. ‘Nou jongen,‘ zei hij, ‘als je de volgende keer bewijsmateriaal wil vernietigen, moet je wèl doorspoelen, hoor‘. Op dat moment kon ik er zo niet mee lachen, maar nu wel natuurlijk. Voor crimineel ben ik in elk geval niet in de wieg gelegd, zoveel is duidelijk.

 

Gaat Radio Forest internationaal?

Er waren geen pistolekes. Wel was er een kaasplank voorhanden, dat was in elk geval beter dan niets. Je moet er wel rekening mee houden dat in Hamme een kaasplank synoniem staat voor twee blokjes de man. Maar alla, het was een redelijk gezellige vergadering. Belangrijkste besluit van de avond was dat we met z’n allen vijf weken lang op de lotto gaan spelen. Winnen we de grote pot, dan gaat de helft ervan naar de radio en de andere helft delen we door negen. Als dit weblog dus plots een tijdje stil blijft en tegelijk verschijnen op de nieuwsgroep geruchten dat Forest opeens tot in Holland te ontvangen is, dan mag je rustig aannemen dat de grote pot gewonnen is door ons.

Vandaag ben ik nog eens gaan opnemen voor Extra Gold en ik doe op dit ogenblik een poging om er zelf naar te luisteren, maar de stream stottert als een bezetene. Ligt het aan mij of ligt het aan ginderachter, ik zou het niet weten maar prettig is anders.

Verder heb ik me vanmiddag bezig gehouden met schilderen bij mijn moeder. Ik doe dat graag en gratis, ik heb haar altijd al een sympathieke en toffe madam gevonden, al van toen ze mij nog de borst gaf. Zo’n 22 jaar geleden werd mijn moeder eens geïnterviewd door de mannen van de toenmalige Radio Forest die haar vragen stelden als en wat vindt u ervan, Moeder Van Praag, dat uw zoon zo met strafbare feiten bezig is en de massa oproept om te gaan betogen? waarop mijn ma met een krop in de keel antwoordde dat ze toch wel trots was op haar zoon. Jaja, gelukkige tijden waren dat.
Toen ik dat verhaal in het verre Ukkel te weten kwam, zei ik tevreden tegen mezelf je hebt het gemaakt vent, ze gaan je moeder al interviewen. Tegenwoordig kan ik rustig in Hamme rondlopen zonder dat er een kat weet wie ik ben, maar toen was dat heel anders. Tja, ik was jong en voor een korte tijd vond ik die relatieve bekendheid wel te doen. Gelukkig gaat dat uiteindelijk ook allemaal voorbij.

Allez, wat is dàt nu weer? Ik hoor mezelf (heel even zonder gestotter) Dorine De Wilde aankondigen op Extra Gold en nu is het toch wel non-stop zeker! Dat kan ik beter ook niet meer doen dus, het klinkt zo idioot hé. Morgen en overmorgen zijn al opgenomen en daar doe ik het ook, dus ik zal maar niet luisteren, dan erger ik me ook niet.

Gisteren nog heel even met Ron Van De Plas gesproken, hij klonk bijzonder slappekes maar zo voelt hij zich ook, zei hij. Ron jongen, doe het rustig aan, maak je niet te druk, ‘t is tenslotte maar radio.

Tot zover ons levensbeschouwelijk kwartiertje.

Pistolekes in Den Bunt

Vanavond vergadering van Forest. Zoals bij elke echte lokale radio, is dat telkens een gezellig samenzijn waarbij de dagdagelijkse probleempjes en zo naar de medewerkers toe worden doorgenomen. En ik heb zoiets van: vooruit dan maar, als er maar pistolekes bij zijn. Voor mij graag vier met kaas, en als het kan een ferme klodder mosterd erbij. ‘t Is vanavond te doen bij Geert, ook wel eens meneer Forest genoemd, die zijn residentie heeft in Den Bunt, een fijne taverne. Ik kijk er naar uit.

Extra Gold zal het vanavond zonder mij moeten doen, denk ik, want er is blijkbaar iets fout met de internetverbinding daar waardoor mijn programma er niet op tijd kan geraken. Ik schiet op niemand, beste lezers, maar ‘t is niet mijn schuld. Gelieve dat te noteren.