Geef de man een gouden micro!

Werner MichielsJe gelooft het nooit, liefste dagboek! Gisteren is Bibi nog eens onder de mensen geweest. Werner Michiels moet wel een heel fijn mens zijn dat hij mij zo ver kreeg. De finale van De Briljante Stem vond bovendien vlak bij mijn deur plaats, dus dat was ook mooi meegenomen. Marc ging uiteraard ook mee.

“Betalen jullie elk apart of samen?” vroeg de dame aan de ingang vriendelijk.
“We gaan gratis binnen.” antwoordde ik ferm, met mijn commerciële opleiding van de nieuwe job in gedachten. Ze moest het eens gaan navragen maar we mochten uiteindelijk toch binnen zonder te betalen.
“We komen Werner Michiels interviewen,” zei Marc nog.
Het zou dan toch een volkomen imaginair interview worden, want de reportage-apparatuur lag nog in Wichelen, bij Mike Duprez thuis.

Vol verwachting gingen we aan onze voorbehouden tafel zitten. Luc De Groot had inmiddels al laten weten dat hij niet kwam, want zijn garçon was ziek of zoiets en Luc moest zijn klanten dus zelf bedienen. Ronny Van Gelder bleek eveneens niet te komen opdagen en ook Rudi Van Vlaanderen stuurde zijn kat. Waarschijnlijk platte tuub gehad onderweg. Wèl kregen we nog het gezelschap van Ronny uit Leopoldsburg en Piet Van Driessen (ex-MaevaFM) en Marc Goris vielen ook nog binnen.

Werner mocht als zevende finalist zijn twee liedjes brengen. Dat viel nog goed mee, want ten laatste tegen 19 uur moesten we alweer vertrekken. Die twee liedjes van Werner maakten overigens de avond goed want Werner heeft een stèm die zelfs een frigide kloosterzuster haar eerste orgasme zou kunnen bezorgen. Jawadde. Hij zong Kisses Sweeter Than Wine en dan nog een medley, een beetje doorspekt met wat typische Werner-humor. Zelf zat ik ongeduldig te wachten op het weergaloze I’ll tell the man to turn the jukebox way down LOW en ik kreeg wat ik wou. Ik voelde me een beetje als een kloosterzuster.

‘s Nachts nog een smske gekregen van Werner. Hij is 11de geëindigd. Niet slecht, als je bedenkt dat er 830 deelnemers waren.

Straks Zondag Zondag met Ronny Van Gelder. We kijken er naar uit. Volgens onze man uit Leopoldsburg gaat Ronny vanmiddag een opzienbarende mededeling doen tijdens het programma. Als teaser kan dat tellen, nietwaar?
En morgen zou normaal Extra Gold opnieuw moeten starten. Oesje, Van Gelder en Extra Gold bijna in één zin vernoemd, zou ik nu op mijn donder krijgen?
De website van Extra Gold wordt morgen online gezet, heb ik begrepen. ‘k Ben eens stiekem gaan piepen en ik zie mezelf niet meer bij de programmering staan. Zou dat iets betekenen? Waarschijnlijk niet, want programmeringen op Internet komen zo goed als nooit overeen met de realiteit. Werner Michiels staat ook nog steeds bij de programmering van MaevaFM en in realiteit zit hij daar al lang niet meer bij.

Liefste dagboek, ik ga nu mijn zondagse dosis spek met eieren eten zodat ik klaar ben voor vanmiddag. Mjam Mjam.

Mannix komt!

Ronny Van GelderOnderuitgezakt hang ik een beetje naar VijfTV te zien. Ik snap nog altijd niet waarom ze dat een vrouwenzender noemen. Op het werk ken ik meer mannen dan vrouwen die er naar kijken, en je moet rekenen dat er op het werk meer vrouwen dan mannen zitten op mijn afdeling. ‘t Is een rampenfilm. Naast advokatenfilms zijn rampenfilms gesneden koek voor mij, ik ben daar redelijk zot van. Deze, over de aardbeving in San Fransisco, is mij wel iets te melig.

Maar waarover ik het met u even wilde hebben: aanstaande zondag komt een langverwachte gast naar Zondag Zondag. ‘t Is een vent die Marc en ik alweer kennen uit onze Maeva-periode: Ronny van Gelder. Ronny is na de rumoerige jaren tachtig nogal low profile gebleven maar de laatste maanden is hij opnieuw in de belangstelling gekomen door zijn wedervaren bij Extra Gold. Ik zal hier niet verder over uitweiden, zondag mag hij daar zelf over zeggen wat hij wil. Als hij er al iets wil over zeggen.

We zullen het ongetwijfeld ook hebben over zijn gloriejaren bij Maeva. Ronny was er eigenlijk van in het begin bij. De regel was toen dat alle programma’s op tapestonden, behalve het ochtendblok en het middagblok, programma’s die door Ron Van De Plas en mezelf werden gepresenteerd omdat we nu eenmaal in de studio woonden. De uitzondering op die regel was het nachtprogramma met Ronny Van Gelder. Ronny woonde niet bij ons maar mocht zijn programma toch live presenteren, dus elke avond kwam hij naar Ukkel. Nachtclub heette dat ding, en voor Ron en mij (en later voor Arie en mij) was het elke dag weer aangenaam vertoeven in het gezelschap van deze onvoorstelbaar enthousiaste en gezellige spraakwaterval. Bij Extra Gold viel Ronny op door zijn Hollandse accent, bij Maeva werd daar niet naar gekeken. Daar viel hij op door de schwung die in zijn programma zat. Je werd er in elk geval wakker van, en da’s de bedoeling van een nachtprogramma.

Ik herinner me dat ik vaak ‘s nachts bleef plakken bij Ronny in de studio, ook al moest ik om 6 uur in diezelfde studio zelf programma doen. Tja, een mens is jong en dan marcheert het allemaal nog wat beter hé. En ‘s morgens kwam ik in de studio en moest ik eerst een broodmes halen om de rook te snijden die Ronny had achtergelaten, en de peuken in de asbak deden me denken aan de berg van Elversele.

In 1984 heb ik nog met Ronny gewerkt bij Radio Mi Amigo vanuit Tervuren. Nu schaam ik me een beetje over die naam voor een station aan land, maar toen had het wel iets om opnieuw op een radio met die naam te draaien. We zullen het zondag wellicht ook wel eens over die tijd hebben. Misschien wordt het na al die jaren tijd om uit de doeken te doen hoe Guido Babbelaar (alweer eentje met die naam) en zijn stille vennoot Michel hun zelf aangestelde programmaleider Ronny Van Gelder wilden ontslaan, maar het niet rechtstreeks durfden zeggen uit angst voor represailles, en hoe ze dan maar een beroep deden op Marc en mezelf om ‘s nachts stiekem naar Ronny’s woonplaats in het Gentse te rijden en daar een ontslagbrief in zijn bus te gaan steken. Times were when, beste vrienden.

En hopelijk wil Ronny ook wat kwijt over zijn adembenemende avonturen als private investigator, want naast zijn radiocarrière was hij ook nog eens Mannix. Toen ik dat voor het eerst hoorde, lag ik zowat in een deuk. Ik kon me Ronny moeilijk voorstellen met een hoed en een vergrootglas op zoek naar voetsporen van overspelige echtgenoten en zo.

Het belooft een fijne namiddag te worden. Rechtstreeks te volgen via Radio Forest op 105.2 vanuit Hamme.

U luistert toch ook? (priemende wijsvinger in de richting van de kijker en daarna fade out)

 

Er was ook leven voor de radio

Herman en ikAnd now for something completely different.
Ik heb in mijn leven nog wel wat anders gedaan dan enkel radio. Er is niet alleen leven na de radio, er was zelfs leven voor de radio.

Het was 1974 of 75, dat wil ik kwijt zijn. En ik speelde basgitaar in een popgroepje. Dat noemden we toen zo, nu heet dat een project. Ik zat in het laatste jaar van de middelbare in de Broedersschool in Hamme. Leo De Ridder speelde sologitaar en de drums werden beslagen door Herman Brusselmans, mijn toenmalige beste vriend. Ik had een knalrode Fender gekocht en een tweedehands versterker. Die had ik eerst bij me thuis gezet, op zolder. Toen ik er voor het eerst mijn gitaar op aansloot, zette ik de volumeknop volledig open en vol verwachting speelde ik mijn eerste riffje, het begin van Smoke on the Water. Het gevolg was een gescheurd plafond en mijn vader die het aan zijn hart kreeg, een kwarteeuw voor hij het echt aan zijn hart zou krijgen.

Vervolgens besloten we dan maar te gaan repeteren in de koeiestal bij Herman thuis, daar zouden alleen de koeien last hebben van ons. Het groepje kreeg de schitterende naam Assimtoot en volgens mij hebben we het een maand of twee volgehouden. Al die tijd waren we driftig op zoek naar een zangeres die we nooit vonden. We hadden een ongelooflijk beperkt repertoire met FBI van de Shadows als enige nummer. Voor de rest speelden we enkel improvisaties, vooral blues. Ik heb nog een opname van één van onze repetities met daarop een uitgesponnen improvisatie, waarbij Herman en ik een halfuur lang een solide ritmesectie vormden en Leo zijn gang kon gaan met zijn sologitaar.

Uiteindelijk splitte de groep omdat Leo het niet meer zag zitten, en Herman en ik konden moeilijk met ons tweetjes verder gaan zonder sologitarist en zonder zangeres. Na onze humaniora verloor ik Leo uit het oog. Nooit meer gezien, zoals dat in het leven gaat. Met Herman ging ik Germaanse volgen in Gent. Een jaar lang bijna kwam hij met zijn brommerke om 6.15 tot bij mij en dan gingen we met bus en trein naar Gent. Uit 1975, een scharnierjaar in ons beider leven, komt de foto die hier linksboven staat en die ik nog teruggevonden heb op zolder. Tjonge, was ik toen echt achttien? De bril die ik droeg, heb ik nooit meer kunnen evenaren. Het gevoel van optimisme en van alles kan en alles is mogelijk ook niet meer.

Gisteren kreeg ik een mailtje van Maarten, mijn neef. Maarten is bijna 18 en hij speelt echtwaar basgitaar in een project. Hij doet het een miljoen keer beter dan ik het ooit deed, want hij speelt ook nog akoestische gitaar èn hij zingt en schrijft zijn eigen songs. Dedju, ik heb hem nog op schoot gehad toen hij een peuter was en zijn vader onder de naam Marcel Couperus in mijn studiootje thuis een item kwam opnemen voor mijn ochtendprogramma dat syndicated verspreid werd via een twintigtal lokale radio’s. Ik vond het toen onvoorstelbaar dat mijn kleine broer een zoontje had. Dat zoontje heeft nog niet eens twee decennia later een eigen website waar je enkele songs van hem kan downloaden (reken maar dat ik dat gedaan heb!) en foto’s van hem kan bekijken.

Op enkele weken na is het drie jaar geleden dat mijn leven enigszins kantelde, net als dat van Maarten en een handvol andere mensen die ik graag zie. Zo te zien, stelt mijn neefje het goed en staat hij weer zo overeind als mogelijk is. En hij doet dingen waarop Marcel Couperus trots zou zijn.

Met mijn leuter in de hand

Chris van OpstalDe vorige eeuw was nog volop in de herfst van haar bestaan. Radio Maeva was een dikke week ofzo in de lucht. Ja vrienden, dit is nog eens een goeie ouwe anekdote uit de geschiedenis van die populaire vrije radio. Het ging tijd worden, hoor ik sommigen onder u al verzuchten. Ik weet het, ik weet het. De afgelopen dagen (zeg maar rustig: weken) heb ik zo weinig tijd (en eerlijk gezegd ook goesting) gehad, met die nieuwe job en al dat gedoe dat daar bij komt kijken en zo, dat het er niet van gekomen is.
[whohit]-Page name or identifier-[/whohit]
Die nieuwe job valt eigenlijk goed mee. ‘t Blijft hetzelfde superfijne kabelbedrijf, maar toch lijkt het een heel ander euh.. bedrijf. De sfeer is helemaal anders, de manier van werken is een stuk minder strak en de teugels worden minder aangespannen. Marc heeft het met de aanpassing een stukje moeilijker dan ik. Die realiseert zich nog niet volledig dat er bij wijze van spreken geen enkele supervisor over zijn schouder staat mee te gluren als hij naar het toilet gaat. Bij wijze van spreken, zei ik dus.

Eergisteren was mijn goede vriend Chris Van Opstal jarig en dat vond ik aanleiding genoeg om hem nog eens uitgebreid te bellen op weg naar huis, vanuit de auto. Met Chris heb ik altijd enorm kunnen opschieten, zijn gevoel voor humor en zijn denkwijze sluit merkwaardig goed aan bij die van mij. Indertijd, bij Family Radio, amuseerden we ons allebei redelijk met het observeren en het bestuderen van de personages aan de Oorlogskruisenlaan. Chris is één van de weinigen uit die tijd met wie ik steeds contact ben blijven houden, ook al is dat de laatste tijd fel verminderd. Ik krijg nog altijd inwendig de slappe lach als ik me zijn wedervaren in de toiletten voor de geest haal. Op de middag ging ik Chris altijd gezelschap houden in de studio tijdens zijn programma, ik ging daar dan mijn boterhammetjes opeten want om in de grote refter te gaan zitten eten met de Franstaligen en zo, dààr had ik totaal geen zin in. Chris heeft overigens ooit nog eens dik onder zijn voeten gekregen van Danny De Bruyn omdat hij op de radio vermeldde wat er tussen mijn boterhammen lag. Echt waar. Vlaanderen heeft geen boodschap aan het beleg van Ben van Praag, was het commentaar van de toenmalige programmaleider. Nee, dat zal wel niet.

Maar die toiletten dus. Op een middag ging Chris eens plassen en hij bleef verdacht lang weg, zodat ik zelf maar de volgende plaat startte vanop de DSC. Oh die DSC toch, die goeie ouwe Digital Station Controller, een mens zou er heimwee van krijgen. Toen Chris uiteindelijk met roodomrande ogen en zwaar zuchtend toch terugkwam, vertelde hij op zijn typische manier wat er gebeurd was. Ge weet toch dat de kuisvrouw altijd van die blokjes chloor of wat het ook is, in de wc gooit? Ja, dat wist ik, ik had ze zelf ook al zien liggen. Welnu vrienden, Chris stond te pissen en voor de joke mikte hij voluit op zo’n blokje. Waarna dat blijkbaar chemisch reageerde op de plas van Chris en sissend een hoop stoom of zo verspreidde. Chris boog zich onder het plassen nieuwsgierig naar beneden om die stoom te aanschouwen, en even later brandden zijn ogen en zag hij niks meer. En ik stond daar maar te gillen, met mijn leuter in mijn hand: ik ben blind, ik ben blind! Ik probeerde het me steeds weer visueel voor te stellen, en ik lag plat. Chris ook, uiteindelijk.

Raar dat een mens zo’n details onthoudt.
Net zoals die keer bij Radio Maeva. Jaja, de eerste zinnen van dit stukje slaan wel degelijk ergens op. We waren enkele dagen in de lucht toen Peter Hoogland op een middag in Ukkel kwam en mij overhaalde om met hem mee te rijden. We zouden eens zien hoever Maeva te ontvangen was. Geen beter middel daartoe dan in de auto te stappen en weg van de zender te rijden tot het signaal zou wegvallen. Zo gezegd, zo gedaan. De Ford Capri van Peter was een uitstekend vervoermiddel en ik kon toch nog niet rijden, zodus. We rijden gewoon in de richting van Gent en we zien wel hoever we komen, zei Peter. Het was fijn en het was spannend. De radio keihard op Maeva en hopla wij weg.
En we bleven maar rijden, en op de radio bleef het maar keihard klinken zonder enige storing, en zo af en toe keken we elkaar eens aan met een blik van hoe is dit mogelijk en we reden Gent voorbij en het bleef maar duren en duren en uiteindelijk stond de Capri stil en wij stapten uit en de muziek van Maeva klonk nog altijd keihard uit de autoradio en we wisten al wel dat het bereik van de zender goed was maar dat het zo goed zou zijn hadden we niet verwacht en als twee kleine jongens stonden we naast de auto enthousiast te luisteren naar dit is maeva radio maeva het station waar pit in zit en met blinkende oogjes keken we naar het strand van Blankenberge en naar de Noordzee die een dikke honderd meter verder lag te schitteren in de zon.

Voorwaar, ik zeg u: het voorjaar van 1981, het had wel iets.

(Geplaatst op: 21 oktober 2004)

Twee benen te veel

Maeva dj's“Al zolang niet meer in je weblog geschreven?” merkte Marc vanmiddag op tijdens Zondag Zondag. Hij heeft overschot van gelijk, ‘t is al bijna een week geleden. Wel een redelijk vermoeiende week op het fijne kabelbedrijf, met de nieuwe job en zo. Als je zo ergens nieuw begint, ook al is het dan op het bedrijf waar je al drie jaar werkt, is het toch altijd een beetje als groentje. ‘t Wordt nog een tijdje wennen en aanpassen, met een nieuwe manier van werken, opleidingen, trainingen en allerlei andere procedures dan op de klantendienst. Deze week krijgen we bijvoorbeeld fakturatie-training, wat Marc de verzuchting ontlokte En ik kan zo slecht rekenen!

Zondag Zondag was dan weer wèl ontspannend, met een schitterende centrale gast. Werner Michiels was al eerder te gast, toen met zijn trekzak, vandaag enkel met zijn stem. Die is verre van slecht, vandaar dat hij dan ook in de finale zit van De Briljante Stem. Een aflevering waar hij bij is, kan eigenlijk niet stuk.

Er waren ook twee fans komen opdagen helemaal uit Leopoldsburg. Ronny en Martine heten ze. Ik herinner me dat Ronny ooit eens aan mijn deur stond op een zondagochtend, toen ik nog in Gentbrugge woonde. De afstand Leopoldsburg-Gentbrugge is toch vrij groot en ik heb nooit goed begrepen waaraan ik dat verdiende. Ronny bracht enkele LP’s mee uit de Maeva-periode en Werner, Marc en ikzelf mochten daar onze handtekeningen op zetten. ‘t Gaat om de LP met de Maeva-jingles. Op de cover staat een foto met àlle Maeva-dj’s uit die tijd. We staan allemaal netjes voor de Witte Villa, en het had heel wat voeten in de aarde om die foto te maken, want alle medewerkers moesten speciaal naar Asse komen. Toen de LP werd uitgebracht, nam Erwin Bergmans juist ontslag en Valain vond er dan maar niets beter op dan Erwin’s kop uit de foto te knippen. Tel het aantal hoofden op de foto en tel daarna de benen, dan merk je dat er twee benen te veel opstaan.

Geschiedenisvervalsing op kleine schaal, maar zoals je ziet: de waarheid haalt het uiteindelijk van de leugen, zelfs na meer dan twintig jaar.

Niet voor niets jouw vrije radio

Bladeren in foto-albums, het blijft een aangename bezigheid.
Het drukt je natuurlijk met de neus op de harde realiteit: we worden ouder, papa! Maar anderzijds is het toch fijn om nog eens te zien waar we vandaan komen.

Radio Huguette, de naam is al eerder gevallen op deze pagina’s. Het station zat in Neder-over-Heembeek, symbolische naam en niet onbelangrijk in de radiogeschiedenis. De Nederlandstalige ploeg van Radio Plus was in zijn geheel opgestapt en viel in twee stukken uit elkaar. Enkele medewerkers gingen naar Radio Contact, de rest zou de Nederlandstalige ploeg van Radio Huguette vormen.

Namen als Peter Hoogland, Bert De Groef, Jan Dooms, Erwin Bergmans, Rudi Van Vlaanderen … ze zaten daar samen met mij o.m. op woensdag èn zondag. Rudy Vanackoleyen kon het station ontvangen in het Dendermondse, was bijzonder gecharmeerd door de uitzendingen en zag het wel zitten om een volledig Nederlandstalig station te beginnen. Dat zou Maeva worden, jawel.

Wat me uit die periode altijd zal bijblijven: het veelvuldig gebruik van Zondag van Rob de Nijs en de uitstekende jingles en promo’s die Rudi maakte. Radio Huguette, niet voor niets jouw vrije radio, de slogan sloeg in als een bom.

En Radio is een luxe-produkt… Net als bij de winkelier, kiest u ook op de FM-band het beste…

 

Het blauw fabriekske

Het blauw fabriekskeJa, ik denk dat ik sjagrijniger ben geworden sinds mijn rookstop.

Ik heb bijvoorbeeld drastische maatregelen genomen tegen het monopolie van de rijkste vent van de wereld en dus heb ik eindelijk Internet Explorer in mijn vuilnisbak gekieperd en vervangen door Mozilla FireFox. Als ik zo vrij mag zijn even een trendy uitdrukking te gebruiken: FireFox rocks, en nog geen beetje. Het is sneller dan IE, veiliger tijdens het surfen èn het werkt zonder probleem met mijn bank.

Straks Zondag Zondag, aflevering zoveel. Centrale gast is deze keer Meneer Forest himself, ook bekend als Jan Van Gent of Geert van Den Bunt. Het wordt mijn eerste radioprogramma in lange tijd zonder sigaret. Bij Family Radio heb ik ooit nog eens proberen stoppen met roken. Dat was in de periode van de jaarwisseling naar het magische 2000. Zeer woelig tijdvak, met o.m. Chris Van Opstal in één van de hoofdrollen, en featuring een aantal medemensen als Grim VermeirenToos SmetYasmine en Els Havermans. Samen met Grim en Els ben ik er in geslaagd om twee dagen gestopt te blijven en toen gingen we weer paffen als nooit tevoren.

Oh ja, over Family Radio gesproken, ik heb hier nog een leuk hebbedingetje voor de verzamelaars: de complete website van dat station uit het jaar 2000. Interessant om nog eens door te bladeren op een zondagmiddag. De afdeling presentatoren bvb. En het gastenboek van die site is ook lezenswaardig. Tijdens de zoveelste paniekerige restyling van Family hadden ze de hele programmering toen overhoop gegooid, ik had nog enkel een programma op zaterdagmorgen. Speciaal om die mededeling te horen, was ik ontboden naar het bureau van DDB en Rudy Dierckx. Geen ochtendprogramma meer, maar ik mocht wel blijven als webmaster van Contact en Family. En op zaterdag mocht ik ook nog de techniek doen voor Willy Sommers, overigens een heel aimabel man mèt gevoel voor humor.

Lang duurde het niet op die manier, ik ben niet gemaakt om ergens op de achtergrond mee te spelen, en de sfeer in het blauw fabriekske beviel mij toch al een tijd niet meer. Dus toen Jeroen Straeter mij belde met de vraag of ik mee wilde werken aan Multipop in Antwerpen, hoefde ik niet lang na te denken. Het was mij een waar genoegen dat ik op mijn beurt Rudy Dierckx en kompanen kon vertellen dat ik het voor bekeken hield.

En dan nu dringend naar Hamme. De risicowedstrijd Hamme-Antwerp vindt daar plaats, hoe is het mogelijk. Dat die hooligans mij maar niet te veel lastig vallen, ik ben licht sjagrijnig de laatste dagen.