Fijne geluiden uit een ver verleden

Ok, we zitten dus in de periode van het jaar die ik het meeste haat, ook al ben ik zelf in deze periode op de wereld geschopt. De donkere weken voor kerstmis. Koud. Triestig. Deprimerend. Pas op, op het moment van schrijven schijnt de zon wel een beetje, maar ‘t is boerenbedrog want zodra je een voet buiten de deur zet, bibber je uit je frak. Overigens, aan de donkere weken na kerstmis heb ik ook een hekel, maar dan zit er tenminste schot in de zaak.

Gelukkig heb ik van de week iets leuks meegenomen van bij Forest. Een heuse Akai 747 taperecorder uit de middeleeuwen, maar nog perfect functionerend. (Tussen haakjes: ook het woord heus staat op mijn lijstje van afschuwelijke woordjes maar soms kan je niet anders dan het gebruiken, heus waar).

In elk geval, op mijn zolder heb ik tussen alle mogelijke rommel nog een band gevonden uit 1979 met daarop de originele jingles van Mi Amigo. Die produktietape smokkelde ik indertijd mee naar de wal toen ik van boord kwam. Er staat bijvoorbeeld nog een opname van het Mi Amigo strijdlied op dat Johan VermeerDaniel BolenWim de Groot en ikzelf tijdens ons verblijf aan boord van de Magdalena inzongen op de melodie van Love Me Tender, dedju. ‘t Klinkt van geen kanten, maar het is historisch materiaal. Ik denk niet dat veel mensen dat lied in hun bezit hebben.

Verder heb ik nog een band gevonden uit de Witte Villa met daarop nieuwsuitzendingen, jingles, reclamespots enzo. En eentje uit 1983, toen we vanuit Tervuren uitzonden met die andere Mi Amigo. Ik heb vanmorgen al snel een paar van die dingen overgezet op minidisc en vanmiddag vraag ik aan Joeri bij Forest of hij dat even voor mij wil omzetten naar digitaal Internet-ready geluid. En uiteraard kan je het dan hier vandaag of morgen beluisteren op dit weblog.

Jawel, dit was een heuse teaser. Enige commerciële eigenschappen zijn mij niet vreemd sinds ik op het fijne kabelbedrijf gedeeltelijk op commissie werk.

(Geplaatst op: 21 november 2004)

Niet opnemen, vent. Gewoon negeren.

Mijn broer was even stapelzot van Mi Amigo als ik.
Het jaar was 1976, de hete zomer heerste over de wereld. Het was het jaar waarin Marc Jacobs absoluut de top was voor mij. Ik nam Baken 16 elke dag op en elke avond als ik thuis kwam van de universiteit zat ik met rooie oortjes te luisteren, te genieten en te dromen dat ik ooit op zo’n schip zou kunnen zitten.

Hij had het meer voor de wat strakkere presentatie van Rob Hudson en Johan Visser. De manier waarop zij tempo en drive staken in hun programma’s, bekoorde hem meer dan mij. Maar toch waren we allebei stapelzot van Mi Amigo. We begonnen regelmatig brieven te schrijven naar het station, hij naar Rob en ik naar Marc. We bestookten de gasten aan boord met brieven. Soms schreven we zo’n brief samen, hij en ik. Dan zaten we ‘s nachts op, met een oude schrijfmachine en stapels papier. Vaak werd zo’n brief uiteindelijk tien of meer dicht op elkaar getypte vellen papier, vol absurde nonsens. De jongens aan boord kenden onze namen inmiddels al, we waren hevige fans. Maar fans met inhoud, met de nodige ironie en meer dan genoeg relativeringsvermogen.

Op de muziek van All My Loving van de Beatles maakten we een eigen Mi Amigo-strijdlied. We zongen het samen in, stuurden het op en het werd verdorie nog uitgezonden ook. Wat een gevoel om dat te horen op de middengolf!

Naar het Mi Amigo fanbal (het was toen al 1977, geloof ik) trokken we samen naartoe. We maakten er kennis met de deejays. Marc Jacobs gaf ons allebei een hand en zei: “Aha, jullie bestaan dus ècht!” We babbelden er lang met Herman de Graaf, die inmiddels ook een favoriet van mij geworden was. We vonden het er allebei zo fijn dat we de laatste trein misten. Pas ‘s morgens vroeg namen we de eerste trein tot in Sint-Niklaas en daarna gingen we te voet van Sint-Niklaas station naar Hamme.

Toen ik in 1979 aan boord van de Magdalena mocht om voor Mi Amigo te gaan werken, was hij kei-jaloers maar ook enorm blij en trots. De nacht voor ik naar de Noordzee vertrok, bleven we wakker en zaten we te fantaseren over hoe het zou zijn. We spraken af dat ik Home on a Monday van hoe-heten-ze-ook-weer zou draaien zodra ik weer naar huis kwam.

Ook de gloriejaren van Maeva maakte hij van vrij dichtbij mee. Maar de blik die hij via mij kon werpen op de interne keuken en het gerommel achter de schermen, koelde zijn enthousiasme voor radio merkelijk af. Toch kwam hij nog een paar keer ‘s nachts non-stop draaien en bandjes wisselen in de Witte Villa.

In de zomer van 2001 nam ik hem eens mee naar Zoersel waar ik toen de ochtend presenteerde met Diederik Vanderveken. Ik liet hem een paar dingen voorlezen op de radio. Het weerbericht, de programmering. En in de auto op weg naar huis kwamen we terecht in een lange lange file maar ik vond het niet eens erg. Hij ook niet. “Ik ben klaar voor alles,” zei hij.

14 november 2001. Ik werkte een paar maanden bij het fijne kabelbedrijf, ik zat midden in een training en mijn gsm trilde in mijn broekzak. Niet opnemen, vent. Gewoon negeren. Maar hoe geconcentreerd ik die gedachte ook naar mijn eigen verleden stuur, het haalt niks uit.

In een mensenleven zijn er dagen die hun bestaan niet waard zijn.
Dagen die elk jaar opnieuw -zonder mededogen- overgeslagen zouden dienen te worden.
Geef zo’n dag een sjot onder zijn kloten, en verban hem voor eeuwig van de kalender.

(Geplaatst op: 14 november 2004)

Exclusieve beelden: P. Valain!

Zoals ik al eerder beloofde, alweer een fragmentje uit de DVD Een bom in de radio, gemaakt door Marc en mezelf in 1987, met een amateurcamera die we hadden gekregen van Denise en Achiel. Die twee deden overigens wel meer voor Maeva èn voor ons, daar moet ik ook eens een apart hoofdstuk aan wijden eigenlijk.

Sinds ik het vorige fragment hier geplaatst heb, krijg ik via reacties op dit weblog en via e-mail af en toe de vraag of de DVD niet te koop is. Op dit ogenblik nog niet, maar ‘t is zeker niet uitgesloten. Morgen gaan Marc en ik vergaderen om een redelijke verkoopprijs vast te stellen en om de taken te verdelen. Bijvoorbeeld wie gaat de kopietjes maken en wie gaat de hoes ontwerpen en wie gaat de hoestekst schrijven en wie gaat ermee leuren op de markt in Hamme. Enfin, het wordt een saaie, zakelijke bespreking, je kent dat wel.

Het fragmentje in kwestie dus, laat ik het daar eens over hebben. We zaten toen in de Witte Villa en er waren genoeg momenten dat we ons verveelden dus toen we die camera kregen, was het feest. Plus niet te vergeten, het was 1983 en video was echt nog een wonder. We kregen namelijk ook nog een videorecorder van Denise en Achiel, dat vergat ik nog te zeggen. Zoals Arie van Loon het schreef op 13 maart 1983 in het Villa-dagboek: “Zaterdagmiddag : hoera hoera de video was er. Noël kwam hem brengen en een deejay speelt graag met elektronische apparaten. Echt leuke dingen kun je nu honderd keer bekijken, zoals Frankenstein die de kop van een schone dame er af trekt.

(hier even onderbreken om te melden dat de goede verstaander al lang doorheeft dat er wel nog uittreksels uit het Villa-dagboek zullen verschijnen op deze pagina’s)

‘t Was toen ongeveer de tijd voor onze jaarlijkse aprilgrap en hoewel we in 1983 nooit meer het effect konden halen van de grap van het vorige jaar (toen we zogezegd op een schip op de Noordzee gingen zitten), amuseerden we ons kostelijk met de voorbereiding ervan. Maeva zou beginnen met Maeva TV en om het geheel een beetje aannemelijker te maken, liepen we met onze verse videocamera opvallend rond tijdens de programma’s en buiten op de parking voor de Villa en zo. We vonden dat zo plezant dat we er zelfs mee doorgingen nà de aprilgrap.
In het bewuste fragment zien we Marc in zijn rol van reporter die bvb. Patrick Valain volgt als die op bezoek komt in de Villa. Verder is ook Bert De Groef te zien tijdens de presentatie van de Top 50. Het ding duurt bijna drie minuten, dus het downloaden neemt wat meer tijd in beslag dan bij het vorige fragment, maar een mens moet er wat voor over hebben, of niet?

Of zoals ons moeder altijd zegt: Een kermis is een geseling waard.

(Geplaatst op: 12 november 2004)

Frambosius uit Heusden

Noel D'HontGisteren ben ik eindelijk nog eens tot bij Noël geraakt. De satelliet-ontvanger die hij bijna twee jaar geleden bij mij kwam plaatsen, heeft al een paar maanden rare kuren, in die zin dat hij niet meer werkt. Dus gisteren heb ik dat bakske dan maar losgekoppeld en ben ik ermee richting Heusden gereden.

Noël D’Hont is stilaan een legendarische naam aan ‘t worden in de radiowereld. Volgens mij kennen alle radiomakers op z’n minst zijn naam. Noël stond technisch mee aan de wieg van Maeva en hij was bij de luisteraars eigenlijk net zo bekend als de dj’s. Om de één of andere reden hadden we voor hem de intrigerende naamFrambosius bedacht en die naam zit er na al die jaren nog zo diep in dat ik gisteren tot mijn eigen verbazing mezelf Ah, Frambosius! hoorde zeggen toen ik binnentrad in zijn werkplaats.

De inbeslagnames en het voortdurend moeten leveren van nieuwe zenders mogen hem dan geen windeieren hebben gelegd, Frambosius was in elk geval iemand die met hart en ziel achter Maeva stond, en dit dag en nacht zoals dat in het liedje gaat. Zijn zenders waren zijn kinderen, en hij maakte ze zelf. De Maeva-zenders hadden soms zelfs een naam.Dikke Berta was er zo eentje.

Tijdens de woelige periode tussen Ukkel en de Witte Villa waren we op schok door Vlaanderen en zonden we uit vanop diverse locaties. Zo zonden we ooit tien dagen lang uit van bij Noël thuis. Marc en ik mochten daar al die tijd slapen ook, en we werden goed verzorgd door Rosette, mevrouw Frambosius eigenlijk. De studio stond tijdelijk opgesteld in zijn atelier annex garage, en in de hoge mast in zijn tuin hingen de dipolen waarmee we uitzonden. Die mast staat er nu nog altijd, hoewel ze een stuk hoger is, en er in 2004 nog veel meer inhangt dan alleen maar dipolen. ‘t Is indrukwekkend als je onderaan staat. Ik heb uiteraard al heel wat masten meegemaakt sinds 1979 maar die mast van gisteren mag er toch best zijn, hoor. Toen ik zo naar boven keek, besefte ik dat ik waarschijnlijk nooit vanzeleven nog van mijn fascinatie voor masten en zenders en dat soort dingen af geraak. Dat een radiosignaal zich onzichtbaar kan voortplanten door dat mysterieuze ding dat ether heet, verwondert mij nog altijd mateloos. Draadloos internet en bluetooth: juist hetzelfde. Dat al die signalen zomaar in de lucht hangen, da’s toch een mirakel?

Ik herinner me dat ik Noël vaak eindeloos uitvroeg over hoe radiosignalen nu juist werken en waarom je die eigenlijk niet kan zien als dat toch trillingen zijn, net zoals licht ook trillingen zijn die je wèl kan zien. En het verschil tussen middengolf en FM en kortegolf en patati en patata, Noël probeerde het me geduldig duidelijk te maken. ‘t Is altijd een fijne kerel geweest, die Frambosius.

Ik hoop dat ik mijn satelliet-bakske ook snel netjes gerepareerd terug thuis heb, want nu hangt die schotel in mijn tuin er zo zielig en nutteloos bij. Heilige Frambosius, patroon van de ether, doe uw best!

(Geplaatst op: 5 november 2004)

Een bom in de radio

Een bom in de radioOmdat het vandaag 2 november is, zullen we het nog eens hebben over een station dat al ruim twee decennia tot het radio-hiernamaals behoort: taratataaaaa…. Radio Maeva!

In 1987 hadden Marc en ik een eigen video-bedrijfje opgericht, omdat we toch met ièts onze dagelijkse boterham moesten verdienen en radio alleen was daarvoor niet genoeg. Ons bedrijf heette Exclusief Beeld en Geluid (EBG) en onze eerste eigen produktie was een videofilm over onze tijd bij Maeva. We hadden namelijk in het voorjaar van 1983 een videorecorder en bijhorende camera cadeau gekregen van Denise en Achiel en vanaf die dag begonnen we met het sporadisch filmen van leuke momenten.

Drie jaar later besloten we al die fragmenten bij elkaar te rapen en er een film van te maken. We noemden het eindresultaat Een bom in de radio, naar een uitspraak van Ron Van De Plas, die in het prille begin van Maeva tegen mij opmerkte (toen de eerste zakken met post binnenstroomden): “Jongen, we zitten hier op een bom!“.

Commercieel was de film een flop. We verkochten er een paar honderd exemplaren van, maar video stond toen ook nog maar in de kinderschoenen. Onlangs kregen Marc en ik onze ouwe film op DVD in handen gestopt. Een cadeautje van Marc Goris, een grote Maeva-fan uit Sint-Niklaas. Bij het bekijken van de beelden moet je wel in gedachten houden dat alles gefilmd was met amateur-materiaal en dat er nog geen sprake was van commerciële TV.

(Geplaatst op: 2 november 2004)