Veertien jaar is niet niks

Marc belde net.
Onze centrale gast van morgen, Serge Haderman, heeft afgezegd. Hij ligt ziek in bed. Tja, dan lukt het niet natuurlijk. Onze laatste aflevering van dit seizoen zal er dus eentje worden zonder al te veel gedoe. We zullen onze plan wel trekken, dat zijn we gewend.

Na morgen volgt een zomerstop van twee maanden. We beslissen daar helemaal zelf over, dat is het voordeel. De zomer van 2015 zal geen onbelangrijke zomer worden, zowel voor Marc als voor mezelf. Laat ik voorzichtig zijn en voorlopig enkel spreken voor mezelf. 2015 is een scharnierjaar aan ‘t worden. In het leven heb je van die jaren waarop je later terug kijkt met een scherpere blik. Jaren waarvan je pas in de toekomst ziet welke rol sommige mensen hebben gespeeld en wat de betekenis van bepaalde beslissingen is geweest voor je leven. Dit jaar is er voor mij zo eentje. Ik weet dat ik binnen pakweg vijf jaar terug zal kijken op dit tijdvak met meer wijsheid en meer ervaring. Daarom koester ik deze weken en deze maanden.

Afscheid nemen hoort daarbij. Afscheid van het gebouw waarin ik 14 jaar heb rond gelopen. Afscheid van mensen, zonder dat ze het zelf beseffen. Dezer dagen kom ik soms collega’s tegen die ik al maanden niet gezien heb en nu plots weer wel. Dan kijk ik hen na met de zekerheid dat ik hen hierna nooit meer ga zien. Veertien jaar is niet niks, zei een collega vorige week. Dat klopt, het is niet niks. Maar zelfs veertien jaar gaan voorbij. Zoals alles.

Hoeveel jaar volgen er nog?
Geen idee. Maar één ding staat vast: een aantal van de komende jaren zal ik moeten gebruiken om de voorbije veertien jaren los te laten.

(Geplaatst op: 27 juni 2015)

Joepie en Suzy.

Sylvain Tack

Elke zondag hebben we in het programma een radiofiguur te gast die we – een beetje al schertsend – na een uitgebreid gesprek bijzetten in de Galerij der Radiofieten. De man/vrouw die dan te gast is, dient te voldoen aan een aantal voorwaarden. Samengevat: hij/zij moet wat betekend hebben voor de radio.

Het is echtwaar doodzonde dat we Sylvain Tack niet meer kunnen uitnodigen. Sylvain is de man die o.m. de uitvinder was van de Suzy Wafels, de Joepie en niet in het minst van de Vlaamse piratenzender Mi Amigo. Voor mij blijft hij voor altijd de man die de ballen had om op 1 september 1974 een dikke neus te zetten in de richting van de overheid, maar ook wel naar de Ollanders van Radio Veronica en Radio Noordzee die de dag daarvoor de pijp aan Maarten gaven en netjes uit de lucht gingen. Sylvain zei ongeveer iets als: ‘Kust ze jongens, pak me dan als je kan’ en hij vertrok richting illegaliteit en richting Spanje.

Dat soort mannen hebben bij mij altijd wel een streepje voor, in hoeveel gevangenissen ze later ook nog gezeten mogen hebben omdat ze een domme fout hebben begaan. Ja, drugs smokkelen is niet echt van het verstandigste dat een mens kan doen.

Anyway. Sylvain Tack is een naam die niet mag worden vergeten, ook al kunnen we hem nooit meer vragen als centrale gast in Zondag Zondag. Een paar jaar geleden was Jean-Luc Bostyn van Radiovisie van plan om een film te maken over het leven van Sylvain. Er is nog niets gekomen van dat stoutmoedige plan. Ook dat is echtwaar doodzonde. Jean-Luc man, ik zal een tip geven: maak gebruik van de moderne technieken om je plan te verwezenlijken. Doe een beroep op alle mogelijke fans van de piratenzenders en financieer de hele zaak d.m.v. crowdsourcing. Er zijn genoeg projecten die tegenwoordig verwezenlijkt worden met geld van de mensen die willen dat die projecten er komen. Dus het kàn. Ik nodig je hierbij uit om gratis reclame te komen maken in ons programma, als je mocht besluiten om het die manier te proberen. En terzijde: jij bent ook één van de mannen die zeker een plaats mogen krijgen in de Galerij der Radiofieten. Wat jij met je Radiovisie indertijd betekende voor het medium, is niet niks.

Ah ja, hoe kom ik hier nu eigenlijk op?
Welnu, iemand die het goed met mij meent, stuurde mij een link naar een nieuwsuitzending op Ring TV. Het fragment gaat over de geplande film waar ik het over had. En de presentator van dienst is Geert Van Hassel, een man waaraan ik goeie herinneringen  heb overgehouden uit mijn Donkere Periode bij Family Radio in Brussel. Geert jongen, bedankt om nog eens aan Sylvain te denken. Joepie!

(Geplaatst op 17 juni 2015)

In het begin was het woord

Met precies dezelfde titel begon ik mijn allereerste stukje op mijn allereerste blog, op 2 augustus 2004. Het lijkt mij niet meer dan symbolisch om die titel nogmaals te gebruiken bij het begin van Ben’s Blog (The Sequel). De bijbel is ooit ook zo begonnen. Wie ben ik in godsnaam om de moeder aller blogs in twijfel te trekken?

(tussenstukje: de afgelopen tien minuten heb ik mezelf zitten verbazen over de harde realiteit. Mijn allereerste stukje schreef ik dus bijna elf jaar geleden. Begot. Je kan daar op twee manieren mee omgaan: ofwel beginnen huilen, ofwel accepteren dat de tijd een onverbiddelijk monster in je leven is, je wonden likken en weer opstaan. Het zal dat laatste worden, vrienden.)

Ik ga proberen om op regelmatige basis nieuwe stukjes te schrijven. Proberen is hier het sleutelwoord. We zullen wel zien. Weet je wat? Ik zal er mee doorgaan zolang ik er plezier aan beleef. Is dat een goeie afspraak? De afgelopen jaren heb ik iets te veel het belang van plezier onderschat. Een mens kan zich maar stretchen tot het elastiekje breekt.

Tweede afspraak: je zal deze stukjes op verschillende plaatsen vinden. Uiteraard op mijn bestaande blog (www.benvanpraag.be) maar ook vaak op de site van Zondag Zondag (www.zondagzondag.be).

Het webwijf heeft daar een plekje voor mij voorzien onder de schitterende titel Ben schrijft u toe. Over het webwijf zal ik op deze plek nog wel de nodige woorden schrijven, dat beloof ik u. Alsmede zullen aan bod komen nog een aantal andere personen die tegenwoordig een rol spelen in mijn leven. Zoals uiteraard de Marc. Ja, die geraak ik dus niet kwijt hé. Al een dikke 30 jaar kruisen onze wegen elkaar. Nee. Onze wegen lopen zowat parallel, da’s een accuratere omschrijving.

Aangezien ik deze stukjes aan de kapstok Zondag Zondag ga ophangen, zullen de personen/personages die je daar hoort, ook hier voorbij komen. Danny van Paesschen bijvoorbeeld. De man die Marc en mij weer op de radio bracht vorig jaar. Ik kom daar nog op terug.

De Joeri dreigt ook alweer een vaste waarde te worden. De binding met de eerste Zondag Zondag, zeg maar. Verder zou ik u graag willen voorstellen aan Frank De Laet, de man die we gebombardeerd hebben tot onze mediareporter, onze eigen Showbizz Bart dus. Frank is een man van het juiste soort, laat ik daar vooral duidelijk in zijn vanaf het begin.

Ook zijn daar een aantal gasten die de afgelopen weken in de show zijn gepasseerd en waarvan enkele recht uit mijn eigen verleden komen. Peter Hoogland bijvoorbeeld. Of Marc Huylebroeck, die vorige week nog te gast was en mij verbaasde met zijn hoge enthousiasmerings-gehalte. Moeilijk om daaraan te weerstaan als hij eenmaal op dreef is. Hij was al op dreef vanaf het derde woord dat hij sprak. Jeroen Gorus knalde ook vanuit mijn verleden naar het heden. En zo gaat het maar door. Chris Van Opstal blijft in mijn leven een geval apart, ook nu weer. Hij was drie weken geleden onze centrale gast, en hij had zijn eerste woorden gesproken in de show toen de verbinding met de zender van Randstad Classic FM het begaf. Echter, ijzig kalm èn koelbloedig als we zijn, gingen Marc en ik onverdroten door met het programma (we nemen elke week alles op). Het uur met Chris zullen we volgende week in zijn geheel uitzenden.

Hoe gaat het trouwens met de andere kant van mijn leven? De kant van het fijne kabelbedrijf dus. Awel, ik kan daar kort over zijn. Ik zal daar binnenkort eens een apart stuk aan wijden. Binnenkort, maar nu nog niet. Het beest in mijn kop is nog aan ‘t knabbelen. En dat beest moet eerst zwijgen en stoppen met knabbelen. Ja, dàt is nu eens een geheimzinnige alinea, ik weet het.

Voorlopig hou ik het bij de kant van mijn leven die samenhangt met mijn eerste liefde. De kant die te maken heeft met radio. De ergernis van de week heeft daar ook mee te maken, met radio. Maar ik zal het daar zondag over hebben, in een ongetwijfeld spannende discussie met de Marc. 

Sinds we opnieuw radio maken, begint één waarheid zich steeds duidelijker af te tekenen. En als ik mijn levensmotto als gevolg daarvan zal moeten bijstellen, dan moet het maar.

Alles gaat voorbij, maar liever morgen dan vandaag.

(Geplaatst op: 12 juni 2015)