Veertien jaar is niet niks

Marc belde net.
Onze centrale gast van morgen, Serge Haderman, heeft afgezegd. Hij ligt ziek in bed. Tja, dan lukt het niet natuurlijk. Onze laatste aflevering van dit seizoen zal er dus eentje worden zonder al te veel gedoe. We zullen onze plan wel trekken, dat zijn we gewend.

Na morgen volgt een zomerstop van twee maanden. We beslissen daar helemaal zelf over, dat is het voordeel. De zomer van 2015 zal geen onbelangrijke zomer worden, zowel voor Marc als voor mezelf. Laat ik voorzichtig zijn en voorlopig enkel spreken voor mezelf. 2015 is een scharnierjaar aan ‘t worden. In het leven heb je van die jaren waarop je later terug kijkt met een scherpere blik. Jaren waarvan je pas in de toekomst ziet welke rol sommige mensen hebben gespeeld en wat de betekenis van bepaalde beslissingen is geweest voor je leven. Dit jaar is er voor mij zo eentje. Ik weet dat ik binnen pakweg vijf jaar terug zal kijken op dit tijdvak met meer wijsheid en meer ervaring. Daarom koester ik deze weken en deze maanden.

Afscheid nemen hoort daarbij. Afscheid van het gebouw waarin ik 14 jaar heb rond gelopen. Afscheid van mensen, zonder dat ze het zelf beseffen. Dezer dagen kom ik soms collega’s tegen die ik al maanden niet gezien heb en nu plots weer wel. Dan kijk ik hen na met de zekerheid dat ik hen hierna nooit meer ga zien. Veertien jaar is niet niks, zei een collega vorige week. Dat klopt, het is niet niks. Maar zelfs veertien jaar gaan voorbij. Zoals alles.

Hoeveel jaar volgen er nog?
Geen idee. Maar één ding staat vast: een aantal van de komende jaren zal ik moeten gebruiken om de voorbije veertien jaren los te laten.

(Geplaatst op: 27 juni 2015)

Geef een reactie